Bezczelne z jej strony - urodziła się z kuponem na 30. milionowy spadek po tatusiu, w jej słowniku nigdy nie występował termin brak kasy. I wydała płytę, za którą jeszcze każe płacić. Nad płytą ona akurat pracowała najmniej, bo tylko pośpiewała do skomponowanej wcześniej muzyki. Teksty? Jakie teksty - wszystka liryka na płycie to nic więcej jak zachwycaniem się samą sobą i swoim losem mlekiem i miodem płynącym. I to nawet plus - Paris nie udaje, nie kreuje się na siłę na obrończynię praw człowieka, nie wznosi się na zawyżony dla niej poziom intelektualny, filozofując na przeróżne tematy, tylko z uśmiechem, kąpią się w morzu nawija o swoim lekkim życiu. Nie przesadziła też od tej strony - nie idealizuje siebie, przedstawia swoją osobę jako normalną dziewczynę z potężnym kontem, która chce się bawić, ma rozterki adekwatne do swojej kobiecej natury. Muzyka, co interesujące, jest dobra. Nie jest to jakiś Mount Everest, ale słuchać się da. I to jest chyba jej największy sukces, jeśli idzie o jej muzyczny dorobek. A co najlepsze, jej muzyczne aspiracje sięgają kontynuacji swojego muzycznego dzieła. O ile prac nie opóźnią kolejne odsiadki za jazdę na bani.