Spektakularna porażka. Płyta cienka jak barszcz, nieudana, stworzona jakby tylko po to, by zatkać dziurę kilkuletniego niebytu na hip-hopowym tronie. I w sumie mógł tam, w tym swoim niebycie, pozostać, dając nam wspomnienie o sobie jako o kimś, kto ubrał rap w polskie barwy i wypromował go nad Wisłą. Ciężko opisać ten album, bo brzmi zwyczajnie nijak. Numery są nudne, teksty krótkie, głupie (tak, po prostu głupie). W dodatku od Scyzoryka to się chyba już nigdy nie uwolnimy. Szkoda, bo przez okres swojej nieobecności byliśmy raczeni obietnicami o powrocie króla jak z Władcy Pierścieni. Że oto Liroy wróci, zdmuchnie namnożonych quasi-raperów pokroju Libera czy 18L. Tymczasem wydał album, który nie przebił nawet 52Dębca. Smutne. Gdzie te błyskotliwe kozackie teksty? Nie dojechały? O muzyce nie warto wspominać. Naprawdę. Naliczyłem trzy etapy Liroya - jego apogeum w postaci Alboomu, górowanie na swoim poziomie, czyli Bafangoo!, oraz Bestseller - godne zejście z tronu. Gdybym miał dodać do tego El Nino, to byłoby to chyba potknięcie się o własną, straconą koronę. A szkoda - 18L może czuć się bezkarnie wydając swoją muzykę.