Prawdziwy fenomen. Tylko nie chodzi mi o muzykę, jaką zawiera w sobie ten czarny-czerwony krążek, tylko o zjawisko, jakie ze sobą niesie. Gdy fala emo dopiero nabierała kształtów i dyskretnie nabierała czarnych konturów, pojawił się osławiony chłopak Bill ze swoją nastoletnią załogą. Emo wybuchło, nie pozostawiając sobie obojętnych - albo ich się lubiało, albo nienawidziło. A Tokio Hotel sobie grało. Ich muzyka nie brzmi jakoś specjalnie, chociaż na pewno nie są pozbawieni osobowości. Teksty traktują o wszystkim, co spotyka człowieka w ich wieku, a muzyka to oczywiście lekki, zabarwiony popem rock. Wszystko ich produkcji. Przynajmniej prawdopodobnie. O dziwo, da się tego słuchać. To kawałek całkiem przyzwoitej muzyki dla młodych ludzi. I chociaż słuchanie Tokio Hotel i brnięcie w emo-szał być może nie świadczy o dzieciakach bardzo ambitnie, to jest to wyraźny znak, że ich orientacja muzyczna zmierza w dobrym, a już co najmniej lepszym, kierunku. Zawsze to lepiej, niż wypiskiwane jęki Gosi Andrzejewicz czy monotematyczne problemy Kaśki Cerekwickiej.